Ομιλία του καθηγητή Π. Φιτσιλή από την τελετή απονομής

Εκλεκτοί πρoσκεκλημέvoι,

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Αγαπητοί φοιτητές και φοιτήτριες,

Κυρίες και κύριοι,

Απόψε ― μαζευτήκαμε σε αυτή την εκδήλωση, για να γιορτάσουμε μαζί με τους τελειόφοιτους τη σημαντική επιτυχία της αποφοίτησης. Και νοιώθουμε ότι αυτή η επιτυχία δεν είναι μόνο δικιά τους, δεν είναι μόνο των οικείων προσώπων τους αλλά είναι και δικιά μας.

Πριν εννέα σχεδόν χρόνια ξεκινούσαμε το πείραμα των μεταπτυχιακών στο ΤΕΙ Λάρισας σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο Staffordshire. Τέσσερα χρόνια πριν το ξεκινούσαμε το σχεδιασμό των αυτοδύναμων μεταπτυχιακών σπουδών στο τμήμα ΔΔΕ, το σχεδιασμό του Προγράμματος Διοίκησης και Διαχείρισης Έργων και Προγραμμάτων. Δύο χρόνια πριν δεχτήκαμε τους νέους φοιτητές. Σήμερα δίνουμε τα πρώτα πτυχία.

Είχαμε τις επιφυλάξεις μας, είχαμε τους προβληματισμούς μας κατά πόσο θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των μεταπτυχιακών προγραμμάτων, κατά πόσο θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των φοιτητών αλλά και στις απαιτήσεις της κοινωνίας μας που μας παρακολουθούσε από κοντά.

Δεν γνωρίζαμε κατά πόσο το Ανώτατο ΤΕΙ θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες ενός τέτοιου προγράμματος σπουδών. Σήμερα αρκετά χρόνια μετά συνεχίζουμε την ίδια την προσπάθεια αλλά και προχωρούμε για πρώτη φορά στο ΤΕΙ να ορκίσουμε τους δικούς μας αποφοίτους.

Είμαστε χαρούμενοι όχι μόνο γιατί αυτή η προσπάθεια δίνει καρπούς αλλά και γιατί αυτή η εκπαιδευτική προσπάθεια είναι ένα πτυχίο που αποκτάται με κόπο, προσπάθεια και  πολύ δουλειά.

Και ανεξάρτητα από το τι πιστεύει ο καθένας, μεγαλύτερη αξία έχει αυτό που πιστεύουν οι ίδιοι οι απόφοιτοι.

Και εσείς ξέρετε …

Εσείς οι απόφοιτοι γνωρίζετε καλά ότι μοχθήσατε  για να επιτύχετε, ξενυχτήσατε για να παραδώσετε τις εργασίες σας, ιδρώσατε για να γράψετε την πτυχιακή σας, αγωνιούσατε για τα αποτελέσματα των εργασιών σας.

Και αυτό πολλές φορές αγαπητοί απόφοιτοι είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση που μπορούμε να έχουμε. Τη γνώση ότι αγωνιστήκαμε, προσπαθήσαμε, και πετύχαμε.

Κυρίες και κύριοι,

Σήμερα όλοι μας, όλη η κοινωνία είναι χαμένη στον τυφώνα του μνημονίου, αγωνίζεται να επιπλεύσει στο τσουνάμι των αλλαγών. Παραπατάμε από την αβεβαιότητα, την αγωνία το άγχος για το αύριο.

Και με το δικαίωμα του δασκάλου, το δικαίωμα του  καθηγητή θέλω να σας πως δυο λόγια, θέλω να περάσω ένα μήνυμα αισιοδοξίας μα και ευθύνης.

Είναι καιρός να αφήσουμε την οδύνη για αυτά που χάσαμε, για τα κεκτημένα που χάθηκαν. Είναι καιρός να αφήσουμε τη μοιρολατρία και να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας, να τολμήσουμε, να κάνουμε το επόμενο βήμα.

Είναι καιρός να πάρουμε την τύχη της πατρίδας μας στα χέρια μας και να σχεδιάσουμε την κοινωνία του αύριο, πως θα θέλαμε να είναι η Ελλάδα του 2025, πως θα θέλαμε να είναι η Ελλάδα του 2035.

Η πατρίδα μας δεν είναι στα χέρια των Γερμανών ή των Γάλλων ή οποιουδήποτε άλλου, είναι στα δικά μας χέρια. Ναι στα δικά μας χέρια.

Ναι υπάρχουν δυσκολίες

Ναι είναι επίπονο

Ναι παίρνει πολύ χρόνο

Όμως ταυτόχρονα είναι δημιουργικό, δίνει ελπίδα, είναι μονόδρομος, είναι υποχρέωσή μας.

Ας ξεχάσουμε λοιπόν τις γκρίνιες και ας σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε καλύτερα, τι μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά, πιο αποτελεσματικά, πιο γρήγορα, πιο σωστά, τι μπορούμε να σχεδιάσουμε καλύτερα.

Ας αφήσουμε τη συζήτηση για το τι είναι σωστό, τη συζήτηση για τη θεωρία και ας προχωρήσουμε στην πράξη. Η ανάγκη έχει πάντα προτεραιότητα…

Ας αφήσουμε το φόβο της αποτυχίας, και ας τολμήσουμε να κάνουμε σήμερα το επόμενο βήμα.

Ας ονειρευτούμε, …, ας ονειρευτούμε την πόλη μας, την επόμενη δουλειά μας, το μαγαζί μας, τη χώρα μας, την Ελλάδα μας, όπως θα έπρεπε να είναι χωρίς περιορισμούς.

Γιατί μέσα μας έχει κυριαρχήσει ο φόβος για το μέλλον, για τη δουλειά μας, για την πατρίδα μας.

Ας ονειρευτούμε λοιπόν άφοβα ξανά, ας σχεδιάσουμε ξανά από την αρχή τη χώρα μας, ας δημιουργήσουμε ξανά τους θεσμούς μας, ας οικοδομήσουμε ξανά τις αξίες μας αλλά και νέα πρότυπα κοινωνικής συμπεριφοράς και κυρίως συνεργασίας.

Ας κόψουμε λοιπόν τους δεσμούς που μας κρατάνε ομήρους στις συνήθειες του παρελθόντος, ας κάψουμε τις γέφυρες που μας συνδέουν με το χάος του παρελθόντος και ας προχωρήσουμε μπροστά.

Ας συμπεριφερθούμε, σαν να ανακαλύψαμε μια καινούργια χώρα που πρέπει να φτιαχτεί από την αρχή.

Ναι είναι η ώρα να προχωρήσουμε μπροστά.

Ναι είναι η ώρα να ονειρετούμε.

Ονειρευτείτε λοιπόν, πιστέψτε ότι μπορείτε, πιστέψτε ότι μπορούμε … και να είστε βέβαιοι ότι ο εφιάλτης θα διαλυθεί.

Και ποιοι οι καλύτεροι υποψήφιοι να χτίσουν αυτή τη χώρα αν δεν είστε εσείς οι νέοι απόφοιτοι που οπλισμένοι με αγωνιστικότητα αλλά και γνώσεις είστε οι μόνοι που μπορείτε να κάνετε την επιθυμία σας, την επιθυμία της κοινωνίας πραγματικότητα.

Γιατί τα όνειρα πρέπει να γίνουν πραγματικότητα, να γίνουν πράξη αλλιώς θα μείνουμε για πάντα αιχμάλωτοι στη χώρα του Neverland, θα μείνουμε για πάντα κάτοικοι στη χώρα του ποτέ.

Κυρίες και κύριοι,

Ευελπιστώ ότι σαν δάσκαλοι έχουμε καταφέρει όχι μόνο να δώσουμε γνώσεις αλλά να εμφυσήσουμε στους τελειόφοιτους μας ένα επιστημονικό τρόπο θεώρησης των πραγμάτων, ένα κριτικό τρόπο σκέψης που διακατέχεται από συνεχή επιθυμία για βελτίωση αλλά και αμφισβήτηση των κακώς κειμένων στην κοινωνία,  και ένα ήθος το οποίο χαρακτηρίζεται από συναδελφική αλληλεγγύη,  ευγενή άμιλλα, και διαφύλαξη αξιών και ιδεωδών.  Αν το πετύχαμε και με αυτά τα εφόδια είμαι βέβαιος ότι θα καταφέρουν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα.  Είμαι αισιόδοξος ότι με υπομονή, θέληση, και σκληρή δουλεία, θα επιτύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Κλείνοντας,  θα ήθελα να συγχαρώ θερμά όλους τους απόφοιτους μας και να τους ευχηθώ μία λαμπρή επαγγελματική σταδιοδρομία και κάθε πρόοδο στην ζωή τους. 

Συγχαρητήρια και πάλι, εύχομαι κάθε επιτυχία σε σας  και  στις οικογένειές σας. 

Π. Φιτσιλής,

Διευθυντής ΠΜΣ "Διοίκηση και Διαχείριση Έργων και Προγραμμάτων",

ΤΕΙ Λάρισας